Ο άνθρωπος, από τη στιγμή που εμφανίστηκε σε αυτό το σύμπαν,
προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο,
τόσο τον φυσικό όσο και τον συναισθηματικό…

Στη ζωγραφική μου αυτοί οι δύο κόσμοι ενώνονται, γίνονται καθρέφτης
ο ένας του άλλου, βάζοντας τον άνθρωπο σε ένα ταξίδι περιπέτειας
όπου συνήθως τα γεγονότα τον προλαβαίνουν.
Είναι αντιμέτωπος με τη μοναξιά, την αταξία, το χάος, το άγνωστο,
το απροσδόκητο. Αλλά ενώ βρίσκεται στο κέντρο των γεγονότων,
περισσότερο παρατηρητής είναι παρά τα επηρεάζει.
Άλλωστε ποιός μπορεί να ελέγξει τη βροχή, τον άνεμο,
τους κεραυνούς; Φυσικά φαινόμενα με τα οποία άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι
και ανθρωπόμορφα όντα γίνονται ένα με αυτά!
Στο συγκεκριμένο σύνολο έργων αποφεύγω τη συγκίνηση
και την εξατομίκευση μέσω των χαρακτηριστικών του προσώπου.
Το ανθρώπινο σώμα, αυτή η θαυμαστή ζωντανή μηχανή,
αυτό το εξαίσιο οργανικό μνημείο, γίνεται κάψουλα-όχημα συναισθημάτων,
μέσα σε έναν αεικίνητο κόσμο που ενώ συνεχώς η λογική ψάχνει εξηγήσεις,
η αυξανόμενη εντροπία τις καταλύει.